Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

πρόσκληση προς όλους!

Γειά σας,

Η ιδέα ήταν απλή. Οι κουβέντες πολλές και σύνθετες. Ολοι όσοι έχουν παιδιά που αγαπούν πολύ το σκάκι έχουν πάνω - κάτω παρόμοιες εμπειρίες. Στις ατέλειωτες ώρες αναμονής - ενόσω τα παιδιά παίζουν- οι κουβέντες είναι ίδιες. Η πιο πρόσφατη εμπειρία πολλών από εμάς, μόλις το περασμένο Σαββατοκύριακο στο The Mall,  ίσως ισοδυναμεί με την σταγόνα που περιμένει το ποτήρι για να ξεχειλίσει...

Είναι πραγματικότητα που δεν μπορεί να αγνοείται: χωρίς τους γονείς που προσφέρουν χρόνο, χρήμα και ένα ακόμη κομμάτι της ζωής τους, τα παιδιά που παίζουν σκάκι δεν θα ήταν τόσα όσα σήμερα. Οι γονείς που "μετράνε χιλιόμετρα" στα πιο απίθανα μέρη της Αττικής [και όχι μόνο] για να πάρουν μέρος τα παιδιά τους σε τουρνουά, οι γονείς που στις περισσότερες των περιπτώσεων αφαιρούν από κάπου αλλού για να πληρώνουν την εκμάθηση, τα παράβολα, τις βενζίνες, τα ξενοδοχεία, τα βιβλία και ό,τι άλλο απαιτεί η συμμετοχή των παιδιών τους στην ζώσα πραγματικότητα αυτού του υπέροχου αθλήματος, δεν μπορούν να αρκούνται στις γνωστές ευχαριστίες που δίδονται δωρεάν κατά την λήξη των διαφόρων διοργανώσεων στους "αφανείς ήρωες".

Οι γονείς των παιδιών που παίζουν σκάκι είναι η κινητήρια δύναμη που χωρίς αυτήν τα παιδιά θα μείνουν με την αγάπη και την λαχτάρα για το σκάκι.

 Οι γονείς των σκακιστών, ωστόσο, δεν μπορούν να δέχονται την υφιστάμενη πραγματικότητα με την προσμονή της όποιας διάκρισης του παιδιού τους, της δικαίωσης της δικής τους ακόμη - ακόμη φιλοδοξίας ή - ας πούμε μερικές πικρές αλήθειες - και της πλήρωσης δικών τους ελλειμμάτων από τις επιτυχίες ή διακρίσεις των παιδιών τους.

Οι γονείς των σκακιστών μετέχουν στην μικρή κοινωνία του σκάκι. Μετέχουν ενεργά και ουσιαστικά. Καιρός είναι να αποκτήσουν φωνή. Όχι για να καταγγείλουν  a priori, όχι για να συνδικαλιστούν "στα γεράματα", όχι "για να βρουν κάτι να κάνουν", όχι για να διεκδικήσουν πράγματα που δεν τους ανήκουν ή δεν τους οφείλονται.

Οι γονείς των σκακιστών οφείλουν να δουλέψουν, να συνεργαστούν, να μοχθήσουν, να αγωνιστούν για τα παιδιά τους και σ' αυτό το πεδίο ή, αν θέλετε, και σ' αυτή τη σκακιέρα: πρέπει να συμβάλλουν ώστε τα παιδιά τους να μπορούν να συνεχίσουν το άθλημα που αγαπούν μέσα σε συνθήκες αξιοπρεπείς, τέτοιες που να συνάδουν με τη φυσιογνωμία του αθλήματος.

 Οφείλουν να επιθυμούν περισσότερη προσοχή όλων των ιθυνόντων στο μαθητικό και νεανικό σκάκι, στην αρωγή των αρμοδίων οργάνων τόσο της Ομοσπονδίας όσον και της Πολιτείας.

 Οι γονείς πρέπει να πάρουν πρωτοβουλίες που ίσως άλλοι δεν ενδιαφέρονται να αναλάβουν. Να εκμεταλλευθούν με την απόλυτα θετική έννοια τις έστω ελάχιστες πρόνοιες της Πολιτείας για παιδιά που επιδίδονται και ξεχωρίζουν στο ευγενές αυτό άθλημα. Να συμβάλλουν στην διάδοσή του.

 Οφείλουν να διεκδικήσουν και για τους ίδιους και για τα παιδιά τους ανθρώπινη, αξιοπρεπή, διαφανή και αξιοκρατική αντιμετώπιση.

 Οφείλουν να διεκδικήσουν από τα αρμόδια όργανα ειδική μέριμνα για τα χιλιάδες παιδιά που έρχονται σε επαφή με τη σκακιέρα - παιδιά που όπως τουλάχιστον βλέπουμε τα τελευταία τρία χρόνια στην Αττική, υπερδιπλασιάστηκαν.

Είναι μερικές απ' τις σκέψεις που μοιράστηκα με μερικούς γονείς στο διήμερο των τελικών μαθητικών στο Mall.

Σε αντιδιαστολή με τις σκέψεις μας, θα σας καλέσω να σκεφτείτε την εικόνα που παρουσίαζε η διοργάνωση τόσο στη διάρκεια των αγώνων όσο και κατά την "τελετή λήξης" και απονομών.

Οσοι αρχικά ευχαριστήθηκαν με την ιδέα του Mall, πιστεύοντας -αφελώς - ότι το σκάκι θα προβληθεί, έμειναν άφωνοι με την άγρια βαλκανική εικόνα των παιδιών μας να συνωθούνται σε μια και μόνη είσοδο - έξοδο, με τον απόλυτα έρημο περιβάλλοντα χώρο που προορίζονταν να φιλοξενεί επί οκτάωρο -τουλάχιστον-  γονείς ασκούμενους στην ορθοστασία σε συνθήκες θερμοκηπίου, εκτός κι αν επέλεγαν τις καφετέριες του κάτω ορόφου με τις "ειδικά διαμορφωμένες τιμές " [άραγε;] του καφέ στα 3,9 ευρώ ή σε περίπτωση πείνας, με το σουβλάκι να έχει την τιμή των 2,9 και ενός κομματιού πίτσας στα 1,9 ευρω΄!!

Οι θεωρίες συνωμοσίας μού είναι απωθητικές. Πολλές, ωστόσο, ακούστηκαν.
 Η πραγματικότητα είναι πάντως ότι η μεγαλύτερη ένωση σκακιστικών σωματείων της χώρας μας παρουσίασε με εικόνα απαράδεκτη, που όχι μόνον δεν έκανε το σκάκι γοητευτικό για τα παιδιά αλλά το απαξίωνε κιόλας.

Η τελετή απονομών μπορεί να αποτελέσει κάλλιστα σκηνή σε  ιλαροτραγωδία του Κουστουρίτσα με τα παιδιά να σπεύδουν μπουλούκια, με τους γονείς να συνωθούνται γύρω από ένα πτυσσόμενο τραπεζάκι καφενείου προκειμένου να δοθούν τα μετάλλια στους νικητές - μετάλλια που ούτε καν έφεραν τον τίτλο της διοργάνωσης και την θέση κατάταξης. Για κύπελλα ουδείς λόγος.... Οσοι τα ζήσατε, τα είδατε και δεν θέλετε να τα θυμάστε....

Όμως, κακά τα ψέματα. Όταν όλοι γυρίσαμε σπίτια μας, συνεχίσαμε να μιλάμε με τα παιδιά μας για την διοργάνωση, για την παρτίδα, για το λάθος, για., για, για,....

Είμαστε οικογένειες του σκάκι κι ανήκουμε στην οικογένεια του σκάκι. Καιρός λοιπόν αυτή η οικογένεια να ακούσει τη φωνή και τη δική μας. Φωνή ψύχραιμη, φιλική, αυστηρή όπου χρειαστεί, επαινετική όπου πρέπει, φωνή γονική.

 Φωνή αγωνίας σήμερα, ωστόσο, γιατί σε δύσκολους καιρούς, το σκάκι έτσι όπως ... παίζεται τείνει να γίνει - αν δεν είναι - πολυτέλεια. Κι αυτό δεν πρέπει να συμβεί.

Δικαίωμα στο σκάκι έχουν όλα τα παιδιά. Πρέπει να το προσπαθήσουμε. Δικαίωμα και λόγο στην κοινωνία του σκάκι έχουν όλοι οι γονείς.

 Ενας πατέρας, που ο γιός του αναδείχθηκε πρωταθλητής Αττικής στην κατηγορία του, με άφησε άφωνη όταν μου εξομολογήθηκε πως η πρώτη του ανακούφιση για την πρωτιά του γιού του ήταν πως δεν θα πληρώσει ο ίδιος τα έξοδα για τα πανελλήνια, αφού δεν μπορεί, όντας δυο χρόνια άνεργος...

Για όσους σημαίνει κάτι αυτό, συνεννοηθήκαμε. Για όσους όχι, δεν μας ενδιαφέρει.

Οσοι ενδιαφερόμαστε, λοιπόν, όσοι πονάμε κι αγαπάμε αυτό που κάνουμε, ας βρεθούμε μαζί. Ολοι κάτι έχουμε να πούμε. Εξάλλου, το σκάκι, όσο μας πληγώνει, τόσο μας πορώνει....!!!

Ελάτε, λοιπόν να φτιάξουμε μια ωραία ομάδα, εμείς οι Γονείς Σκακιστών της Αττικής.

Μιλώ επώνυμα και με γνώση των συνεπειών του νόμου. Με λένε Μαρία Κράλλη, έχω γιο σκακιστή και πήρα την πρωτοβουλία.
Με μερικούς από σας έχω ήδη μιλήσει. Ευχαριστώ για την ενθάρρυνσή σας.
Το Blog chessparent είναι το πρώτο βήμα, όπως υποσχέθηκα στους φίλους μου το περασμένο Σαββατοκύριακο. Προχωράμε σε υπογραφές.  Θα γίνουμε νόμιμο σωματείο με τα όλα μας. Μπορούμε να κάνουμε πολλά. Πιστέψτε με. Πιστέψτε στους εαυτούς σας. Κάντε σκέψεις, το μυαλό έχουμε μόνο. Κάντε έργα, αυτά θα μείνουν μόνο. Και τα παιδιά μας [εννοείται!!]

 Καλές παρτίδες!!!!


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου